شهره آفاق
عاشقانه های ساده

آی عشق

    آی عشق

            چهره آبیت پیدا نیست ......

[ پنجشنبه یازدهم اردیبهشت 1393 ] [ 17:34 ] [ ابوذر خرمی ]

گفتمش: دل میخری؟! پرسید چند؟!

گفتمش: دل مال تو، تنها بخند.

خنده کرد و دل ز دستانم ربود

تا به خود باز آمدم او رفته بود

دل ز دستش روی خاک افتاده بود

جای پایش روی دل جا مانده بود

[ جمعه نوزدهم اردیبهشت 1393 ] [ 9:51 ] [ ابوذر خرمی ]

ناز آن اندام نازت را بنازم ناز کن

ناز داری نازنین نازت کشم من ناز کن

[ پنجشنبه هجدهم اردیبهشت 1393 ] [ 10:6 ] [ ابوذر خرمی ]

ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﻏﺮﺑﺖ ﭼﺸﻤﻬﺎﻳﺖ ﺧﻮ ﻛﺮﺩﻩﺍﻡ ﻭ ﺑﻪ ﺩﺭﺩﻫﺎﻱ ﺑﺎﺩﻛﺮﺩﮤ ﺭﻭﺣﻢ
ﻛﻪ ﺍﺯ ﻗﺎﺏ ﺗﻨﻢ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺯﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺗﻮﺍﻡ ﺑﻲ ﺣﻀﻮﺭ ﺗﻮ
ﺑﻲ ﻣﻨﻲ ﺑﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﻣﻦ
ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻲ ﺗﺎ ﻛﺠﺎ ﺑﻪ ﺍﻧﺘﺤﺎﺭ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﻡ ﺗﺎ ﺩﻝ ﻧﺎﺯﻙ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﻧﺸﻜﻨﺪ .
ﻫﻤﻪ ﺳﻬﻢ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻟﻲ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺩﺍﺩﻡ ﻭ ﻫﺮ ﺷﺐ ﺑﻐﺾ ﮔﻠﻮﻳﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺎﺑﻮﺕ ﺳﻴﺎﻫﻲ ﻛﻪ ﺑﺮﺍﻳﻢ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻱ ﮔﺮﻳﺴﺘﻢ ﻭ ﺗﻮ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻲ ﻛﻪ ﺯﺧﻢﻫﺎﻳﺖ، ﺯﺧﻢﻫﺎﻱ ﻣﻜﺮﺭﻡ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻧﺦ ﻫﺎﻱ ﺁﺑﻲ ﺍﻡ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﮔﻞﻫﺎﻱ ﺑﻘﭽﻪﻱ ﭼﻬﻞ ﺗﻴﻜﻪ ﺩﻟﻢ ﻧﺎﺗﻤﺎﻡ ﻣﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ .
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺑﻨﺪ ﺁﻣﺪﻥ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﻤﻴﺮﻡ .
ﺣﺴﯿﻦ ﭘﻨﺎﻫﯽ


ادامه مطلب
[ سه شنبه شانزدهم اردیبهشت 1393 ] [ 10:3 ] [ ابوذر خرمی ]

از همان روزي كه دست  حضرت قابيل 
 گشت آلوده به خون حضرت هابيل 
 از همان روزي كه فرزندان آدم 
 زهر تلخ دشمني در خون شان جوشيد 
 آدميت مرده بود
 گرچه آدم زنده بود 
 از همان روزي كه يوسف را برادرها به چاه انداختند 
 از همان روزي كه با شلاق و خون ديوار چين را ساختند 
 آدميت مرد هبود  !
 بعد ، دنيا ، هي پر از آدم شد و اين اسباب 
 گشت و گشت 
 قرنها از مرگ آدم هم گذشت 
 اي دریغا
 آدميت برگشت   

[ دوشنبه پانزدهم اردیبهشت 1393 ] [ 11:21 ] [ ابوذر خرمی ]

 

   معلم پای تخته داد می­زد

 

   صورتش از خشم گلگون بود

 

   و دستانش به زیر پوششی از گرد پنهان بود

 

   ولی آخر کلاسیها، لواشک بین خود تقسیم می­کردند

 

   وان یکی در گوشه­ای دیگر «جوانان» را ورق می­زد

 

   برای اینکه بیخود های و هوی می­کرد

 

   با آن شور بی­پایان

 

   تساوی­های جبری را نشان می­داد

 

   با خطی خوانا بر روی تخته­ای کز ظلمتی تاریک، غمگین بود

 

   تساوی را چنین نوشت: 

 

   «یک با یک برابر است»

 

   از میان جمع شاگردان یکی برخاست

 

   همیشه یک نفر باید به پا خیزد ....

 

   به آرامی سخن سر داد:

 

   تساوی اشتباهی فاحش و محض است

 

   نگاه بچه­ها ناگه به یک سو خیره گشت

 

   و معلم مات بر جای ماند!!

 

   و او پرسید: اگر یک فرد انسان، واحد یک بود

 

   آیا باز، یک با یک برابر بود؟؟؟

 

   سکوت مدهشی بود و سوالی سخت

 

   معلم خشمگین فریاد زد، آری برابر بود

 

   و او با پوزخندی گفت: اگر یک فرد انسان، واحد یک بود

 

   آنکه زر و زور داشت بالا بود

 

   و آنکه قلبی پاک و دستی فاقد زر داشت پایین بود

 

   اگر یک فرد انسان، واحد یک بود

 

   آنکه صورت نقره­گون چو قرص ماه داشت بالا بود

 

   وان سیه چرده که می­نالید پایین بود

 

   اگر یک فرد انسان، واحد یک بود

 

   این تساوی زیر و رو می­شد

 

   حالا می­پرسیم: اگر یک با یک برابر بود

 

    نان و مال مفت خوران از کجا آماده می­گردید؟

 

   یا چه کس دیوار چین­ها را بنا می­کرد؟

 

   اگر یک با یک برابر بود

 

   پس چه کس پشتش زیر بار فقر خم می­شد؟

 

   یا که زیر ضربت شلاق له می­گشت؟

 

   یک اگر با یک برابر بود

 

   پس چه کس آزدگان را در قفس می­کرد؟

 

   معلم ناله­آسا گفت:

 

   بچه­ها در جزوه­های خود بنویسید

  

   یک با یک برابر نیست...

 

 

   ( خسرو گلسرخی ) 

[ دوشنبه پانزدهم اردیبهشت 1393 ] [ 11:18 ] [ ابوذر خرمی ]

همچــو فرهـــاد بود كوه كـني پيشــــه ما
                                                           كـــوه ما سيــنـه ی ما ناخـن ما تيشـــــه ما
   شور شـيرين زبس آراست ره جلوه‌گـري
                                                           همـــه فرهــاد تراود ز رگ و ريشـــه ی ما
   بهر يك جرعه ی مي منت ســـاقي نكشيـم 
                                                           اشك مـا باده مـا،  ديده ی ما شيـشــــــه مــا
   عشق شيريست قوی‌پنجه ومي گويد فاش 
                                                           هر كه از جان  گذرد بگذرد از بيـشه ی ما

    ( ادیب نیشابوری )

[ دوشنبه پانزدهم اردیبهشت 1393 ] [ 11:15 ] [ ابوذر خرمی ]

شنیدم  که  چون قــوی زیبا  بمیـــــــرد

                                                              فریبنــــده زاد و فریبــــا بمیـرد

 

     شب مرگ تنهــــــا نشیند  به موجــــی

                                                              رود گوشه ای دور وتنهـا بمیرد

 

     در آن گوشه چندان غزل خواند  آنشب              

                                                              که خـود درمیان غزلهـــا بمیرد

 

     گروهی بر آننــد کاین مـــرغ  شیـــــدا

                                                              کجا عاشقی کـــــرد آنجا بمیـرد

 

     شب مرگ از بیــــــم آنجا  شتابــــــــد

                                                              که از مرگ غافل شود تا بمیـرد

 

     من این نکتــــــه گیرم که باور نکردم

                                                             ندیدم که قویی به صحـــرا بمیرد

 

     چو روزی زآغوش دریـــا برآمــــــــد

                                                             شبی هـم درآغوش دریا بمیـــرد

 

     تو دریای مــن بودی آغوش واکــــــن

                                                             که میخواهـد این قوی تنها بمیرد

 

     (دکتر حمیدی شیرازی)


[ دوشنبه پانزدهم اردیبهشت 1393 ] [ 10:58 ] [ ابوذر خرمی ]

چه دانستم که این سودا مرا زین سان کند مجنون
دلم را دوزخی سازد دو چشمم را کند جیحون
چه دانستم که سیلابی مرا ناگاه برباید
چو کشتی ام دراندازد میان قُلزُم پرخون
زند موجی بر آن کشتی که تخته تخته بشکافد
که هر تخته فروریزد ز گردش‌های گوناگون
نهنگی هم برآرد سر خورد آن آب دریا را
چنان دریای بی‌پایان شود بی‌آب چون هامون
شکافد نیز آن هامون نهنگ بحرفرسا را
کشد در قعر ناگاهان به دست قهر چون قارون
چو این تبدیل‌ها آمد نه هامون ماند و نه دریا
چه دانم من دگر چون شد که چون غرق است در بی‌چون
چه دانم‌های بسیار است لیکن من نمی‌دانم
که خوردم از دهان بندی در آن دریا کفی افیون

[ دوشنبه پانزدهم اردیبهشت 1393 ] [ 10:48 ] [ ابوذر خرمی ]

خواهم ز کردگار که یک شب چو جام می

لب بر لبش گذارم و قالب تهی کنم

[ یکشنبه چهاردهم اردیبهشت 1393 ] [ 11:41 ] [ ابوذر خرمی ]
........ مطالب قدیمی‌تر >>

.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

موضوعات وب
آرشيو مطالب
امکانات وب